برای اینده برنامه ریزی نباید کردچیزی بود ک خدا بهم یا

|برای اینده برنامه ریزی نباید کرد...چیزی بود ک خدا بهم یاد داد...فکرش و کن...ی مسافرت با بابات...رفتن ب جاهای مختلف با بابات...بغل کردن بابات بعد از اینکه از سرکار اومد...گرفتن تولدت با بابات...و خیلی چیز های دیگه...
ولی یدفعه...خدا اونو ازت میگیره...کسی ک حتی بیشتر از هر کس دیگه دوسش داشتی...بعد از خدا...همیشه اسم اون بود...و بعد بقیه...
دارم ب این فکر میکنم...یدفعه هم خدا نگرفتش...روز اخری ک دیدمش...با خودم گفتم...بزار برم بغلش کنم...امشب پیشش میخوابم...ولی...نرفتم...واسه اخرین بار هم نشد بغلش کنم...
صبح ک رفتم مدرسه...بابام خواب بود...میخواستم بیدار باشه...ولی نبود...دلم اون لحظه فهمید...اون اخرین دیدار منو کل زندگیمه...
صداش....منبع ارامش بود...خیلی قشنگ حرف میزد...و روز اخری ک صداشو شنیدم...بهم قول داد ک برگرده...ولی خب...نگشت:)
راستش...از دست دادنش چیز سختی بود...و کسی ک گرفتش بی رحم بود...
دنیا بی رحم بود...
خیلی بیش از حد...
از دنیا بدم میاد...چون دنیا باعث شد اونو از دست بدم...
شاید از دست دادنش...باعث شد...من...سردرد بگیرم...گلوم درد بگیره...معده درد بگیرم و از دستام خون جاری شه...
ولی هیچکدوم از اینا مهم نیست...
چون...درد کشیدن من مهم نیست...
خدا...منو دوس نداشت...چون زندگیمو ازم گرفت و کاری کرد من شبیه یک مرده ی متحرک بشم...ک فقط دو قاشق غذا میخوره و یکم حرف میزنه...یکمم بخاطر باباش میخنده...چون...باباش دوس نداشت ریحانه گریه کنه...
راستی...خنده های بابام چقد قشنگ بود...شاید موقعی ک باهم فیلم میدیم فیلم برای من طنز نبود...ولی خنده های بابام ب قدری قشنگ بودن...ک باعث میشدن منم بخندم...
میخواستم...فارع التحصیلیم رو با بابام جشن بگیرم...بهش بگم...بابا...دیدی بلاخره تونستم؟...و روز اول دانشگاه منو بابام ببره مدرسه...ولی خب همه اینا حسرت میشه...
اشکال نداره...خدا نمیخواست دیگه...خدا دوسم نداشت...|