‌‌هیچ تکیه‌گاهی جز خویشتن ندارد. او از ناتوانیِ فهماندن خود به دیگران رنج می‌بَرَد؛ اما هیچ اشتیاق عبثی به هدایت دیگران احساس نمی‌کند..