باٰز آویــخّـته..:بـاخـیالِ بـال بر

باٰز آویــخّـته..:بـاخـیالِ بـال بر
آزُ خُـنّـیـا گـری سخر:(سِحّـر) ُ وِبـالّ
بـــتــــازّ ای جانِ نفْسُ سر و گردن بازّ
من خود...خودم در بندگی برخودهَمَـمّ شـوریده ام
بالها را یـکّـبـارّ من...اِیّـــــریـــخّــت گَــر یکّــ بارِگیـــ در عاشـقـیــ پـاریده ام
هر بــارّ من در روشنٰٓی یک بارّ گیـ از عافّ یَّـتّ من هَــر یَــدَمّـــبُــبّــریـدِ اَمّــ
دل را ز خود بَــرّ کنّده‌ام با چیز دیگر زنّـده‌امّ...
اُفّـــ گویان... اُتُ هرّ نیمّـبال...
آنّ هَـ ر ON
عقّل و دلّ و انّدیشه OOF از بیخــ و بُــنّـــســو زیـده‌ام...
ای مَــرّدُمان ای مردمان...!
هِــئ نامَرد مان! هِـــیّ مُرّ ده ها.... از من نیاید مردمی!،
ها..! دیوانه هم ننّدیشَدّ آن کَـاَندر دل انّـدیشیده‌ام هـرّ دَم به دَمّـــ..،
مَـلَــکّ دیوانِ کوکب ریــخّـتِ وز شور من بُـگّـریـخّـته ای رِخّـنِ گَـر...
منهم کِـبا طَـیّـر اجـلّ آمیخّ تِـح هَـمّـرَهِـ تیـرِ پـیـرِ بالّـــ.. ـ اینّــراه را در زیسّـتن با روشناپیریـده‌ام هرّ پـرّواز... ای همیشه رابراه در نیش و سوگِ بی شِ ها...
ها..! در روضـهٔ این بِـَــــیــــن ها هــرّوزِ این رَهّــزیـسّـتی عـقّـلم ز من یک بارگی هُـشّیارّ شد..انگار گوئـی..:از عَــلَــقّ من روزه ام !ـ!
!! او خواهـدّ کِـتـرسانَـد مرا !! اِفّ طارّ، وُ حـیّـفــ پنّــداشت ...! ما بین دُ کُـهّ تَـقَـرُّب بر مُطاراتِ(فرودگاه ها) سُـلیّــمانیِ راهّـــ..،نادیده‌ام..! هم آن پیمانهٔ خوش کَِـیّ لِ راه خوش گِــلَـمّ!
من خود کجا ترسم ز او..! شَـــکُّــ...شُـــبّــهِ وُ شِکّـلی بکردم بهر او مِــثّـِــبُــتِــــزِنّــدِ.. فولوسّ یادِ شِــکِــلّ
من گیجــ کیـــ باشم ولی قـــاصـدّ چُـنــیـن گــیــجـیـده‌ام...!
از کاسهٔ إسّـتارگان یا گویّ..: وَز فامِ ۳ِ پِـــهّــر.. یاخوانِ گردونّ فارغم ای چِـهّــرِ غَــمّ تـنّـدیس ها...
هر بـهـار بـهّـر گدارویان بَسی خُـبّ کاسه‌ها با حُــبّ من لیسیده‌ام...إیّ پُــرّ اَزّ فـتّـنـه و شَــرّ...،سَـرّ دیــسّـها
من از برای مَـصّـلَحت بر مُصّــلِـحی در زیـسـتــتَـنِ این حــبّـسُ بُـغّـضِ ایـنّــ جـهـانّـهـا مـانده‌ ام...! وُ هِیّ غَمـم افزون شود هی باز در هر بازُ دَم
حبسی چرا..! من از کجا..! کدام را مال کِـرا..!دزّدیده‌ام..! هِـیّ حَــلّــقِ مـیـمـالم بـخا ٰٓکّ...
در حبس تـَـنّ غرقـم بخون وَزّ اشکِـــ چَِشّـم..: تَـرّ هَــرّ قُِـرون
دامان خون آلود را در خاکُ مِیّ مالیده‌ام...
مانند طِـفّـلی در زِهـّـم سایَّـم هر آن...مـَذّرعه را من پَـرّ ورشّ دارم ز خونّ مدام بدنبال مَـذِمَّت پُشت رَعّ
یک بار زاید آدمی...من بارّها زائیده‌ام!
باهر جَـهِـشّ چَـنّـدانّـکِ خواهی در نگـرِ در من که نشناسی مرا
زیرا از آن کَـمّ دیده‌ای..تو زاینده هِـرَمّـــ...ــمـن صدّ صِفّت گردیده‌ام در انـعـکاس..نورِ اَفّـلاکــی بَرِ حُــرّمِ حَــرَمّ
بشنو ز من صَــفّـــآواز در دیده من أندرّ آ وَزّ چشم من بنگر مرا...
زیرا بُرون از دیـده‌ها مـنّــزِ لّـگَـهـی بُـگّـزیـده‌ام....
حِــیّـــفّـــــــ... تو مستِ مستِ سرخوشی من مستُ بی‌سَـرّ سَـرخُـشم باسِـرّ خـویــشــــ
تو عاشق خندان لبی من بی‌دهان خندیده‌ام..!
من طُرفِ مرغم کَـزّ چمن با اشتهای خویشتن بر هر طـرفّ در هر حُدود بر لبّ بِ نَـجّ وا اَلــوَدود
بی‌دام و بی‌ گیرنده‌ای بَـرِ نُــسـوجّ انّـدر حَـدیـدِ هر قفسّ خیزیده‌ام
زیرا که این فَنسُ قفسّ..،هَــمّـرَهّـ.. ۳ُــجــودِ دوستان خوشتر ز باغُ بوسّـتان
سُـــوّ باز هم من گویمـتّ زودّ شُــوّ تــکّــپَــرّ سُــلُ ُ
زیرا کِــمَـن بَـهـر رضای یوسفان (ققنوس وارّ) در نَمّ وَرُ... بِسّ تَـرِ...کـَـفّــخـیـسِ این تکّ چاهـم آرامیده‌ام...
ای شِــرّکِ پُـرّ چِــرّکــ بَ۳۰ در زخّم او زاری مکنّ دعوٰی بیماری مکنّ
صـدّ جان شیرین داده‌ام تا این بلا بـخّـریده‌ام
بَـلـی یـآ هم چو پــیــلُ کِـرّمِ پـیـلـه ها..حیفـهـمّـچـنان تو در فنا اندر بلا در اطّـلسُــ خَــزّ میروی....
بـشّـنو زکِـرّمِ پیله هم کَـأنّـدر قبا و لایه ها...ابریـشــمّــین شفیره ها..مَنّ از کَرَمّ پوشیده‌ام...
پوسیده‌ای در راهرو...در دالان...ای نالانّ بر گورِ تَنّ، رُوّ پیش اِسّـرافیل من هُـد هُـد تـبارّ
کــزّ بهر من در صُورِ دَمّ وَزّ گورِ تـنّ به غَمّ سرا ریزیده‌ام ای بـَحّـر من
نِی نِیّ چو بـــازّ ممّتحن بردوز چشم از خویشتن کِـــــــبِـــمــانّــدِتَــحّـرِ مَــم.اِیّ نَـفّـسِــ في الّـنـفّـسِــحَـبّـس، Bـیـنَــفَــسّ
قالبّ جَســدّ..دَرّ کـالّـبـُـدّ...
اِیّ اَهّـرِمن در قـهّــر نُـقّـلِ دُرُّ نُــقّـرِ چاهِــ مَنّــــ... برخیز کُـنون از خـویـشـتـنّ.... هـمّـچُـطـورّ
تا مؤمنون کامل شوند...هـر دِرَمّ...