وای بر ما اگر بدون شهادت از دنیا بریم علی را در محراب

وای بر ما اگر بدون شهادت از دنیا بریم . .علی را در محراب عبادت به شهادت رساندند؛
و آن روز، ساده‌دلانِ فریب‌خورده با تعجب گفتند:
مگر علی هم نماز می‌خوانْد؟

سال‌ها تبلیغِ مسموم و سخنان فریبنده،
چنان ذهن‌ها را غبارآلود کرده بود
که حتی پاک‌ترین انسان زمانه را
کافر می‌پنداشتند…

اما چه سود؟
حقیقت، پس از شهادتش آشکار شد؛
آن‌گاه که دیگر دیر شده بود
و اشکِ پشیمانی، جای بصیرتِ به‌موقع را گرفت.

امروز نیز تاریخ، صحنه‌ای آشنا را تکرار می‌کند.
شایعاتی ساخته شد،
سخنانی پراکنده شد،
گفتند سیدعلی در پناهگاه(منفی 40) پنهان شده…
گفتند به روسیه گریخته است…
و عده‌ای باز هم ساده‌دلانه باور کردند.

و حالا، تازه از خواب غفلت بیدار می‌شوند
و می‌فهمند چه کسی را
و چه جایگاهی را
هدف تهمت‌ها قرار داده بودند.

او علی‌وار زیست؛
در میدان مسئولیت،
بی‌ادعا،
استوار در باورش
در محل کارش به شهادت رسید و باز عده‌ای ساده‌دلِ فریب‌خورده با تعجب گفتند: مگر به روسیه نرفته بود؟ مگر در منفی 40 نبود؟

تاریخ به ما آموخته است:
بزرگ‌ترین ضربه‌ها را
نه همیشه شمشیر دشمن،
که گاه بلندگوهای او می‌زنند.

در چنین روزگاری
باید هوشیار بود؛
نه اسیر هیجان شد،
نه بازیچه‌ی شایعه‌ها.

دشمنان همواره در پیِ شکاف‌اند؛
در پیِ دوگانگی،
تفرقه،
و آشوب درونی.

بصیرت،
یعنی حقیقت را پیش از آن‌که دیر شود دیدن…
و نگذاریم فردا،
پشیمانیِ دیگری
به دفتر تاریخ افزوده شود
‎