ما طوری زندگی می‌کنیم که انگار برای تمامِ کارهای ناتمامما

ما طوری زندگی می‌کنیم که انگار برای تمامِ کارهای ناتماممان، هزار سال وقت داریم. مدام دوست‌داشتن‌هایمان را به تعویق می‌اندازیم، بخشیدن‌ها را به «فرصتی دیگر» موکول می‌کنیم و عذرخواهی‌ها را در گلویمان حبس می‌کنیم؛ غافل از اینکه «فردا»، بزرگ‌ترین فریبِ زمان است.

حقیقت این است که هیچ‌کدام از ما، هیچ قراردادی با سرنوشت امضا نکرده‌ایم که طلوعِ خورشیدِ فردا را حتماً ببینیم. زندگی مثل یک پلک زدن است؛ به مویی بند است که هر لحظه ممکن است پاره شود. چقدر آدم‌ها که دیشب برای امروزشان هزار نقشه داشتند و حالا دیگر در بین ما نیستند.

اینکه فردا تضمین نشده، نباید باعث ترس ما شود، بلکه باید دلیلی باشد برای «عمیق‌تر زندگی کردن». برای اینکه وقتی گوشی را برمی‌داریم، بگوییم «دوستت دارم»، وقتی دلی را شکستیم، همین حالا برای ترمیمش قدم برداریم و وقتی زیبایی را می‌بینیم، لبخند بزنیم.

فردا شاید بیاید، اما شاید «ما» یا «عزیزانمان» دیگر در آن نسخه از زمان نباشیم. پس طوری زندگی کن، طوری حرف بزن و طوری عشق بورز که انگار همین امروز، تمامِ سهمِ تو از دنیاست. نگذار حرف‌های قشنگ، برای روزی که شاید هرگز نیاید، در قلبت خاک بخورند.

**امروز را زندگی کن، چون فردا، نسیه‌ی عجیبی است که معلوم نیست به چه کسی وفا کند.