خداحافظی، شکافی است که زمان در هستیِ ما ایجاد می‌کند.

خداحافظی، شکافی است که زمان در هستیِ ما ایجاد می‌کند.
وقتی کسی می‌رود، خاطراتش مثل تارهای عنکبوت در تمام زوایایِ خانه و ذهنِ ما تنیده می‌شود.
تو سعی می‌کنی به جلو نگاه کنی، اما هر چه بیشتر قدم برمی‌داری، بندهای این خاطرات تو را به عقب می‌کشند؛ به همان لحظه‌ی آخری که دست‌هایت از دست‌های او جدا شد.