عاشقانه های شبنم درکنارعزیزترینم

تو را اندازه ی ذرات جانم، دوستت دارم
به پهنا و بزرگی جهانم ، دوستت دارم
به قدری رخنه کردی در هوای شعر های من
که حتی خارج از حدّ توانم، دوستت دارم
شدم جلدت به سان کفتری اما نمیدانی
تو را من بیشتر از آب و دانم، دوستت دارم
میان ابری پس کوچه های تار احوالم
تو دائم حاضری آرامِ جانم،دوستت دارم
دخیل خواهشم،مجنون عشقت باورش با تو
فراتر از ضریحِ واژگانم، دوستت دارم
اگر چه در هجوم وحشی قدّاره ها اکنون
شکسته چهره ام، اما همانم ، دوستت دارم
درون حلقه های اشکِ شوقم آه، میبینی؟
تو را با بند بند استخوانم دوستت دارم
گمانم از ردیف این غزل فهمیده ای دیگر
که من همپای سویِ دیدگانم ،دوستت دارم"