stars

میگویند ستارگان بعد از سپری کردن عمر خود و سال ها درخشندگی ، در صحنه ی تاریک آسمان میمیرند.
اما جهان پر از پایان هایی ست که واقعا پایان نیستند.
همانطور که برگ های پاییز در خاک فرو می‌ریزند ولی دوباره در بهار زاده می‌شوند.
مرگ ستارگان نیز گویی یادآور چرخه بی پایان کیهان است . مرگی که خودش بذر تولدی دیگر است.

کوتوله های سفید و سپس سیاه

کوتوله سفید گویی قلب باقی مانده از یک ستاره ی خاموش است . اما این هسته ی داغ و فشرده ، دیگه قادر به انجام واکنش های همجوشی نیست . و تنها مسیر پیش رو ، سرد شدن تدریجی ست.
با گذشت تریلیون ها سال ، دمای کوتوله های سفید آنقدر کاهش می یابد که دیگر در هیچ طول موجی قابل شناسایی نیستند ، و آنجاست که تبدیل به یک کوتوله ی سیاه می‌شوند .
جسمی خاموش ، یخ زده ‌و تقریبا نامرئی .
و در آخر ، این کوتوله های سیاه ممکن است دچار فرایندهایی شوند که آنها را در انفجار فرو ببرد.
کوتوله های سفید و سیاه شاید به ظاهر خاموش باشند. اما میتوان گفت آنها حامل رمز بقای ماده هستن . تا زمانی که اندکی گرما در قلبشان باقی ست . انرژی نیز وجود دارد . و انرژی هیچ گاه از میان نمی‌رود ، بلکه دگرگون می‌شود.
آنها میراث دار انرژی های عظیم ستارگان نسل قبل از خود هستن و در نهایت ، در طولانی ترین بازه ی زمانی و به آرامی ، این میراث را به کیهان باز می‌گردانند.
کوتوله های سفید نشان می‌دهند که نابودی ، تنها شکل دیگری از دگرگونی ست . حتی پس از میلیاردها و تریلیون ها سال ، آنچه از ستارگان باقی می‌ماند هنوز در دل فضا حضور دارد .
چه به شکل گرمایی فروزان ، چه به شکل سکوتی یخ‌ زده .
✨️در مقیاس کیهانی ، ستاره‌ها هرگز کاملا نمی‌میرند ، گویی آنها روح جهان اند . جاودانه در شکل های تازه
گویی که مرگ تنها خاموشی نبض نیست ☆ در زبان ستارگان مرگ به معنای تبدیل شدن به نوری دیگر است✨️