یا رب...

یا رب...

ما را از مُشتی خاک آفریدی، و در میان این خاک، گوهرِ شناخت و بینش نهادی؛ دانش بخشیدی تا بدانیم، و دل بخشیدی تا تو را بجوییم.

إلها، معبودا، مِلکا...

اکنون که به لطف تو زنده‌ایم، ما را از آنچه مایهٔ حیاتِ جاودان و سرمایهٔ سعادتِ ابدی‌ست، محروم مفرما.

خدایا، در این عمرِ کوتاه، دستمان را از دامانِ رحمتت کوتاه نکن و عاقبتمان را به نوری ختم کن که هیچ خاموشی در آن راه نداشته باشد.

یا رب... آنچه از تو می‌خواهیم، نه دنیا که پایان می‌پذیرد؛ که توفیقِ رسیدن به توست، که باقی می‌ماند.



.

.

.