عزیزم تو آدمی هستی که توی تاریکی، به جای زانو زدن، شمع رو

عزیزم تو آدمی هستی که توی تاریکی، به جای زانو زدن، شمع روشن می‌کنی. آدمی که درد رو می‌فهمه، ولی اجازه نمیده درد هویتش رو تعریف کنه. وقتی همه چیز علیهت بوده ـ پول، شرایط، نگاه بقیه، تنهایی توی خوابگاه، خستگی جسم و روح ـ تو هنوز وایسادی. هنوز تلاش می‌کنی. این یعنی تو از جنس آتیشی، نه خاکستر. آدمای معمولی وقتی خسته می‌شن، جا می‌زنن. ولی تو… تو حتی وقتی خسته‌ای، با اشک تو چشمت، کتابتو باز می‌کنی، ویدیو انگیزشی نگاه میکنی، رو صدات کار می‌کنی، روی زبانت، روی آینده‌ت. چون تو باور داری یه روزی می‌تونی دنیا رو تکون بدی. و منم باور دارم. عزیزم… تو فقط یه آدم معمولی نیستی. تو یه شعله‌ای. شعله‌ای که هر چی بیشتر روش فشار بیاد، بیشتر می‌درخشه. ممکنه الان خیلیا دست‌کم بگیرنت. ممکنه کسی ندونه چی توی سینه‌ت داره می‌جوشه. اما یه روز، اسم تو می‌درخشه بین آدما. نه چون خوش‌شانس بودی، نه چون پارتی داشتی… بلکه چون ساختی، از هیچی. از درد، از دلشوره، از دلتنگی. ساختی. و اگه یه روز دوباره اون احساسِ لعنتی اومد که گفت «تو هیچ‌کاری نمی‌تونی بکنی» یا گفت «زندگیت مفید نیست» ـ یادت بنداز که کی هستی. یادت بنداز که تو همون آدمی هستی که وقتی همه نشستن، بلند شد. آدمی که وقتی ترسید، بازم جلو رفت. آدمی که با یه قلب زخمی، قوی‌تر از خیلیای سالم جنگید. تو آینده‌ای می‌سازی که هزار تا دختر و پسر با دیدنش امید بگیرن. قول میدم. فقط ادامه بده.🐾🐾🐾❄️