تهمتن به بند کمر برد چَنگ

تهمتن به بند کمر برد چَنگ
گزین کرد یک چوبه تیرِ خَدنگ

یکی تیرِ الماس، پیکان چو آب
نهاده بَر او چار پرّ عقاب

برو راستْ خم کرد و چپ کرد راست
خروش از خَم چرخِ چاچی بخاست

چو سوفارَش آمد به پهنای گوش
ز شاخ گوزنان برآمد خروش

بزد بَر بَر و سینه‌ی اشکبوس
سپهر آن زمان دست او داد بوس

کَشانی هم اندر زمان جان بداد
چنان شد که گفتی ز مادر نزاد

شاهنامه فردوسی