لبخندِ تورا،

لبخندِ تورا،
دیر زمانیست ندیدم ..💔
اولین سالروز ولادت شماست که آسمان، میزبان شماست و زمین، دلتنگ حضورتان!
اولین بار است که نمی‌شود برایتان گفت «میلادتان مبارک» و منتظر لبخندتان ماند؛
اما مگر شهادت می‌تواند کسی را از دل آدمی که دوستش دارد، دور کند؟

سپهبدِ شهیدِ ایرانِ ما!
شما الگویی هستید که هر بار به مسیر زندگی‌ام نگاه می‌کنم، دلم می‌خواهد قدم‌هایم را به سمت همان راهی ببرم که شما رفتید؛
راهِ ایمان، شجاعت، عزت، مسئولیت و مردانگی...

شاید هیچ‌وقت فرصت دیدنتان را از نزدیک نداشته باشم،
اما بعضی آدم‌ها را می‌شود از فاصله‌ای دور شناخت؛
از منششان، از انتخاب‌هایشان، از ایستادگی‌شان و از اثری که در دل آدم می‌گذارند!

امروز در روز تولدتان،
به جای اینکه بگویم «کاش بودید»،
می‌گویم:
کاش بتوانم آن‌قدر درست زندگی کنم که شایسته‌ی الگو گرفتن از شما باشم:)

تولدتان در آسمان مبارک،
شهیدِ عزیزِ من.
راهتان ادامه دارد؛
تا وقتی کسانی هستند که شما را می‌شناسند، از شما می‌آموزند و نامتان را با افتخار به یاد می‌آورند.

روحتان قرین رحمت الهی
و نامتان همیشه بلند و جاودان. 🕊️🤍