انسانی را می‌ربایند، روزها خانواده‌اش را میان امید و هراس

انسانی را می‌ربایند، روزها خانواده‌اش را میان امید و هراس معلق نگه می‌دارند و سرانجام، مرگش را به شکل فجیعی به نمایش می‌گذارند.
ما با انسان طرفیم؟ با حیواناتی روبه‌روییم که در قساوت، حتی حرمتِ غریزه را نیز از یاد برده‌اند. درنده برای سیر شدن می‌درد، اینان برای به نمایش گذاشتن حرام‌زادگی‌شان.
این خاک، جوانش را با هزار امید بزرگ می‌کند. مادری سال‌های عمرش را خرج قد کشیدنِ فرزندش می‌کند، پدری قامتش را زیر بارِ نان خم می‌کند تا چراغِ خانه خاموش نماند. آن‌وقت جماعتی تروریست از راه می‌رسند که در سودای به قدرت رسیدن شاه خون‌خوارشان، به جانِ مردم می‌افتند، می‌ربایند، می‌کشند و از خون، ابزارِ ارعاب می‌سازند.
اما همین که نوبتِ قصاص می‌رسد، زوزه می‌کشند و زبانِ مظلوم‌نمایی باز می‌کنند و بر زخمِ دل‌های سوخته نمک می‌پاشند.

ما ملت شهادتیم. شهادتِ عزیزانمان، عزممان را به خاک نمی‌نشاند. عهدمان را مستحکم‌تر می‌کند. هر قطرهٔ خون در این خاک اراده‌ای تازه می‌رویاند.
#شهید_حمیدرضا_رجب‌زاده