در پیشگاه تو که بزرگواری ات خارج از توصیف است چگونه درشتی

در پیشگاه تو که بزرگواری ات خارج از توصیف است چگونه درشتی کنم؟
منی که در برابر این عظمت و جلال و شکوه به خاک می‌افتم و احساس عجز می‌کنم؛
الهی...
تو که داناتر از هر حکیمی و به نهان ما آگاهی و محکی برای حکمتت نیست؛
تو که عزیزی و عزیزم داشتی؛
عصیان و خباثتم نه از سر دشمنی و نافرمانی با تو، که از سر کرامت و مهربانی توست؛
این همه لطف و مهربانی بی حد و اندازه توست که به بنده‌ی سست و ضعیفی چون من جسارت گناه داده است.
پروردگار مهربانم...
از خشم و عقوبت سختت، به مهربانی و لطف و کرمت پناه می‌برم...