کلمات، گاهی شبیه به مِه هستند؛ به جای آنکه مسیر را نشان د

کلمات، گاهی شبیه به مِه هستند؛ به جای آنکه مسیر را نشان دهند، منظره را تار می‌کنند. ما اغلب برای آنکه عریانیِ روحمان را بپوشانیم، به رختخوابِ واژگان پناه می‌بریم و پشتِ حصاری از جملات سنگر می‌گیریم. اما حقیقت، در درزهای میانِ کلمات زندگی می‌کند؛ در آنجایی که صدا قطع می‌شود و روح، بی‌واسطه شروع به تپیدن می‌کند.

درکِ واقعی، نیازی به الفبا ندارد. دو انسان وقتی به نهایتِ نزدیکی می‌رسند، سکوت می‌کنند؛ چرا که می‌دانند هر واژه‌ای، جفایی است به عظمتِ آن لحظه. کلمات، ظرف‌های کوچکی هستند که توانِ جابه‌جاییِ اقیانوسِ احساس را ندارند.

**«عمیق‌ترین حرف‌ها، هرگز به زبان نیامدند. آن‌ها را باید در لرزشِ یک پلک، در سکوتِ طولانیِ میانِ دو بوسه، یا در نگاهی که زود دزدیده می‌شود، جستجو کرد. کلمات، گاهی فقط برای پنهان کردنِ حقیقت ساخته شده‌اند.»**

سکوت، تهی بودن نیست؛ بلکه سرشار بودن از ناگفتنی‌هایی است که هیچ حنجره‌ای تابِ فریاد زدنشان را ندارد. گاهی صمیمی‌ترین گفت‌وگوها، همان‌هایی هستند که در آن‌ها، لب‌ها هرگز تکان نخورده‌اند، اما دل‌ها یکدیگر را به وضوح شنیده‌اند.