هرچند که رنگ وبوی زیباست مرا

هرچند که رنگ وبوی زیباست مرا
چون لاله رُخ وچوسرو بالاست مرا
معلوم نشدکه طربخانه خاک
نقاش ازل بهر چه آراست مرا
مائیم ومی مطرب واین گنج خراب
جان ودل وجام وجامه پُردُر وشراب
فارغ زامید رحمت وبیم عذاب
آزاد زخاک وبادو از آتش وآب
اکنون که گُلِ سعادت پربار است
دست تو زجام می چرا بیکاراست!