ب تو خیره میشوم و بر ق لبم نور میتاب

‌ ‌ ‌ بــہ تو خـیره می‌شَـوم و بــر قـ ـلبم نـور می‌تـابَد بــہ نــگاهَت پــناه می‌بَـرَم و دِلَم در نــورت آرام می‌گـیرد بــہ صَــدایَت گــوش می‌دِهَم و شــب پُــر از سِتــاره می‌شَــود بــہ لَبخَندَت فِــکر می‌کنَم و دِلَــم یــواش یــواش شُــکوفه می‌زَنَــد هَر بــار نــامَت را زِمزمِه ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ می‌کنَم و جِهان رَنگِ آرامِش می‌گــیرد.
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌« ؏ـࡄ݅ـܧ یـ؏ـنے مََـن أنـٹخـاب کنم
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ چــہ ڪََࡄــے ویرٍاںٰم ڪند »