در تمام این مدت او در حال زجر کشیدن بود،امیدی نداشت فقط خ

در تمام این مدت او در حال زجر کشیدن بود،امیدی نداشت فقط خسته بود اما او فقط با بودنش توانست این درد را کاهش دهد.اگر او خوشحال میشد،منم خوشحال میشدم.اگر او میخندید،من هم می‌خندیدم...خلاصه او تمام وجودم بود.او فقط با بودنش می‌توانست کمی از درد مرا تسکین دهد...فقط با بودنش.اما نکرد.رفت.خواسته ی زیادی بود؟خیر،شاید از نظر من اینطور باشه...میتوانم تمام روز در زیبایی نگاه هایش غرق شوم.عشق من
تو بزرگترین اشتباهم بودی،اما بهترین.
Written by me.