رمان

#رمان
#اسمان_شب
#BTS
#part:۳۸

سوهی:گفته بود معادل ۱۰ روز ..معادلشششش یعنی منظورش ۱۰ دقیقه بود...آه باید اونم نجات بدم
اما الان باید حساب اینو برسم چون با پای خودش اومد!
شلیکشون شروع شد ولی به لطف جلیقه های زد گلوله ای که پوشیدیم چیزیمون نشد، من بی حرکت بهش زل زدم..ماسک و کلاه و لباس سیاه هیچی جز دوتا چشم سیاه مشخص نبود
عجیبه اما احساس می‌کردم این چشما رو میشناسم
طبق انتظارم بچه ها کار این احمقا رو تموم کردن

تهیونگ:خودم میکشمت

سوهی:تا خواست بره سمتش دستشو کشیدم که روبه روم ایستاد:این با من باشه؟

تهیونگ:ولی...

سوهی:بهم اعتماد نداری؟

تهیونگ:بیشتر از خودم دارم

سوهی:پس مواظب بقیه باش ببرشون و برید بیرون به تو میسپارمشون

تهیونگ:باشه!

سوهی:تهیونگ و بچه ها رفتن بیرون و من و اون قاتله موندیم...دلم می‌خواست بگیرم ۱۰۰ تیکه اش کنم اما اینبار باید صبور باشم:خب چخبر؟

قاتل:شوخی میکنی؟نمیخوای منو بکشی؟

سوهی:مرحله به مرحله پیش میریم

قاتل:اوو فک نمیکردم اینقدر صبور باشی

سوهی:من مثل تو نیستم

قاتل:صد در صد من از تو بالا ترم

سوهی:تو همیشه تو زمینی و من تو اسمونا خر لعنتی
دیگه منتظر حرفی نموندم و رفتم به سمتش حمله کردم(دعواشونو گذاشتم)