این یک پرسشِ دشمن نیست؛ این صدایِ «صاحبانِ واقعیِ ایران»

این یک پرسشِ دشمن نیست؛ این صدایِ «صاحبانِ واقعیِ ایران» است که پشتِ دیوارهایِ رانت و شعار مانده‌اند.

انقلابِ اسلامی با وعدهٔ «عدالتِ علی (ع)» و «کرامتِ انسان» شکل گرفت. اما امروز، در حالی که کشور بر دریایی از ثروت، نفت، صنعت و پتانسیل‌های بی‌نهایت (طبق تصویر) نشسته است، چرا سفرهٔ مردم روزبه‌روز کوچک‌تر می‌شود؟

این «انسدادِ ساختاری» نتیجهٔ چیست؟

۱. جایگزینیِ ترازِ علوی با رانتِ طبقاتی: حکومتی که قرار بود خادمِ مستضعفان باشد، چگونه به قلعه‌ای برایِ انحصارطلبان تبدیل شد؟

۲. مهندسیِ معکوسِ ثروت: چرا زیرساخت‌هایِ صنعتی و مالی برایِ عده‌ای خاص «ثروت‌آفرین» است و برایِ مردم، «تورم‌ساز»؟

۳. قربانی کردنِ تراز: وقتی «عدالت» تبدیل به یک شعارِ تزئینی شود، «سفره» اولین قربانی است.

ما نمی‌گوییم «نداریم»؛ ما می‌گوییم «بد مدیریت می‌کنند». ما می‌گوییم «مهندسیِ قدرت» باید از بندِ مافیا آزاد شود. ترازِ علی (ع) یعنی حکومت، امانتِ مردم است، نه ملکِ طلقِِ عده‌ای که پشتِ نقابِ تقدس، ثروتِ ملی را به یغما می‌برند.

این آغازِ «محاکمهٔ تراز» است. ما نه علیه ایرانیم، نه علیه اسلام؛ ما علیه «وضعیتِ موجود» و «اشرافیتِ نوظهور» هستیم. ما به دنبالِ بازگرداندنِ «عدالتِ عینی» به زندگیِ مردمیم.

این سندِ دادخواهیِ بهرام محمدی است؛ کسی که با ریهٔ سوخته از جنگ، بیش از هرکسِ دیگری حق دارد بپرسد: این بود آن‌چه برایش ایستادیم؟

منتظرِ پاسخِ مستدل، داده‌محور و شجاعانهٔ سیستم هستیم.

✍️ مهندسِ معماریِ قدرت: بهرام محمدی
@BMLIMIT
#محاکمه_تراز #عدالت_علوی #سند_دادخواهی #دکترین_حد #مبارزه_با_رانت #ایران_متعلق_به_مردم_است