راستش می خواستم برای خانم حداد عادل و خاطره ها و مهربانیش

راستش می خواستم برای خانم حداد عادل و خاطره ها و مهربانیشان بنویسم . دنبال تصویر
از حیاط همسایگیشان که در آن خاطره کودکی
داشتند در گوشی ام می گشتم...اما به این فیلم نماز بر شهید جمهور رسیدم که ...‌
حیف
چه قدر شهید در آن است !!!
در تحیر ماندم !!! چه میزان عاقبت به خیر در آن است !؟!
قبل از دیدن این فیلم ....
می خواستم از همین چند ماه پیش و هدیه هایشان برای دخترم بنویسم که دیگر نمی شود با این همه غم در این فیلم، چیزی نوشت ....
خیلی شهید کنار هم نماز می خوانند:
از شهید هنیه اولین شهید پس از شهید جمهور تا آقای شهید امت
.
.
.
اما بعد از عزاداری برای رهبر انقلاب شهیدمان تازه باید بنشینیم برای عزیزان و دوستان و خاطره هایمان که شهید شده اند گریه کنیم ...
برای زهرای کوچولوی عزیز و چشم آبی که دست به دستش می کردیم .
برای مادر عزیزش که خیلی صمیمی و مهربان و مخلص بود...
برای خیلی خیلی خاطره های نزدیک و دور ....
ما حتی برای آجرهای بیت رهبری و زیلو های آبی و سفید هم از سگ زرد آمریکایی به اندازه صد کاخ سفید طلب کاریم ....
انتقام شمشادهای بیت و درختانی که آقا کاشتند و پنجره های بلند حسینیه که بماند....

همه مردم دلشان تنگ شده ،
اما خانواده های شهدا بیشتر ....،
همسایه های بیت خیلی خیلی بیشتر...
و سخت که آدم خانواده شهید جمهوری باشد که چند سالی همسایه دیوار به دیوار بیت بوده ....
#همسایه_دیوار_به_دیوار