یک گل نصرانی

یک گل نصرانی
مرحوم پدر بزرگم در تبریز این شعر را در کودکی برایم میخاند

در تبریزِ ما ، این شعر بیش از ۱۰۰ سال در زبان هاست

اصل شعر اینگونه است:

سیصد گل سرخ؛ یک گل نصرانی…
ما را ز سر بریده میترسانی؟
ما گر ز سر بریده میترسیدیم؛ در محفل عاشقان نمی رقصیدیم

(نصرانی ، اشاره به نصران‌ ، عیسی ناصری ، فرد مسیحی است )
شاعر مشخص نیست

اما داستان این شعرِ ۱۰۰ ساله چیست ؟

صدر مشروطیت است
تبریز شدیدا محاصره است
جنگ سختی است
فقط یک کوچه مانده تا جنبش مشروطه شکست بخورد
ستار در کوچه امیرخیز ، اخرین جبهه در حال مقاومت است

هُووارد باسکرویل معلم ۲۴ ساله مدرسه آمریکایی مموریال تبریز تحت تاثیر حق و مشروطه قرار میگیرید
و به ستار میپیوندد

کنسول آمریکا در تبریز ، از او میخواهد از صف مشروطه‌خواهان جدا شود، باسکرویل ضمن پس‌دادن پاسپورتش گفت:
تنها فرق من با این مردم، زادگاهم است، و این فرق بزرگی نیست.

هُوارد فرماندهی ۳۰۰ نفر را بعهده میگیرد و در کنار ستار در محله شنب غازان ( شام گازان ) تبریز با استبداد میجنگد
و در نهایت در راه مشروطه برای ایران بر اثر اصابت چند گلوله در سینه شهید میشود

سیصد گل سرخ ، یک گل نصرانی ..... ( هُووارد مسیحی )

ستار از همان کوچه ( امیرخیز ) پیروز میشود

تبریز و ستار مراسم تشییع باشکوهی برای این شهید آمریکایی در راه مشروطه برگزار میکنند
زنان تبریز فرشی با چهره هووارد میبافند و‌ به دستور ستار ، نام هووارد باسکرویل بر روی اسلحه اش حک میشود و برای مادرش به آمریکا فرستاده میشود

آن شعر هم سروده میشود

مزار هُووارد هم اکنون در گورستان ارامنه تبریز است

حالا همان شعر ِ ۱۰۰ ساله در پشت گان ِ پرستاران و پزشکان جانفشان میهنمان است

سیصد گل سرخ ، یک گل نصرانی
مارا زِ سر بریده میترسانی ؟
ما گر ز سر بریده میترسیدیم
در محفل عاشقان نمی رقصیدیم