همه چی از یاد آدم میره

همه چی از یاد آدم میره
مگه یادش که همیشه یادشه!
یادمه قبل از سوال
کبوتر با پای من راه می‌رفت.
جیرجیرک با گلوی من می‌خوند.
شاپرک با پر من پر می‌زد.
سنگ با نگاه من برفُ تماشا می‌کرد .

سبز بودم در شب رویش گلبرگ پیاز .
هاله بودم در صبح، گرد چتر گل یاس .
گیج می‌رفت سرم، در تکاپوی سر گیج عقاب .
نور بودم در روز،
سایه بودم در شب.

🎙"حسین پناهی