یه دیالوگی بود که می گفت

یه دیالوگی بود که می گفت
تو از ظرف بیسکوئیت جلوت هم
همیشه اون تیکه که شکسته رو برمیداری
چون فکر میکنی لیاقت خوبشو نداری
و ما چقدر نرفتیم،نخوردیم،نپوشیدم
و آدما رو پس زدیم چون هیچکس نبود که
بهمون حس کافی بودن بده