روا نیست که در گرفتاری هایمان

روا نیست که در گرفتاری هایمان
و پس ازفرود اشکهای مان ،
کفران نعمت کنیم
و از خدا لب به گلایه بگشاییم ،
چنانچه پیش از این
در شادی های مان فراموش اش کرده ایم
و بعد از هر لبخندی سپاس اش نگفته
باشیم.
یادمان نرود
که آنچه موجب زیادت نعمت است
شکر نعمتهاست
و آنچه نعمت را از کف می رباید
فراموشی خدا و بخشایش های اوست.
ارزش داشته هایمان را بدانیم
اگرچه اندک باشد.....