‹ سایه‌هایی که می‌رقصند و قصه‌های ناگفته را زمزمه می‌کنند

‹ سایه‌هایی که می‌رقصند و قصه‌های ناگفته را زمزمه می‌کنند انگار که زمان ، در این ساعتِ سنگی ، ایستاده است در صندوقچهٔ کهنهٔ خاطرات ، جز غباری از بوسه‌های فراموش‌شده و عطرِ چایِ سردشده ، چیزی نمانده نجوایِ باد ، در گوشِ تنهاییِ من ، آوازِ دوردستِ شکست‌هایِ کهنه را می‌خواند و من ، در این تالارِ سکوت ، تنها شاهدِ غروبِ آخرین نورِ امیدم .