دیدارت، شبیه لحظه‌ای‌ست که بعد از یک روز شلوغ، ناگهان نسی

دیدارت، شبیه لحظه‌ای‌ست که بعد از یک روز شلوغ، ناگهان نسیمی آرام از کنار آدم می‌گذرد؛
نه هیاهویی دارد، نه ادعایی…
فقط می‌آید و تمام خستگیِ دنیا را با خودش می‌برد.

وقتی می‌بینمت، انگار زمان کمی آهسته‌تر قدم برمی‌دارد،
تا چشم‌هایم فرصت کنند بیشتر تماشایت کنند؛
تا لبخندت را به خاطر بسپارند،
تا صدایت در گوش دلم بماند،
و تا قلبم چند لحظه بیشتر از همیشه، آرام بگیرد.

در تو زیبایی عجیبی‌ست؛
نه فقط در چشم‌هایت، نه فقط در لبخندت…
زیباییِ تو در احساسی‌ست که با حضورت در من بیدار می‌شود.
همان حسِ شیرینی که باعث می‌شود میان تمام آدم‌های دنیا،
چشم‌هایم بی‌اختیار تو را پیدا کنند.

دیدارت برای من فقط دیدنِ یک نفر نیست؛
شبیه پیدا کردنِ تکه‌ای از آرامش در میان شلوغیِ زندگی‌ست.
شبیه همان لحظه‌ای که دلم می‌گوید:
«همین‌جا بمان… دنیا جای دیگری هم ندارد.»

کاش می‌دانستی تماشایت برای من چه لذتی دارد؛
اینکه روبه‌رویم باشی و من بی‌آنکه چیزی بگویم،
از هزاران حرف ناگفته لذت ببرم.

و چه زیباست که هنوز هم،
بعد از هر بار دیدنت،
دلم دوباره برای دیدنت تنگ می‌شود…

انگار چشم‌هایم هیچ‌وقت از تو سیر نمی‌شوند؛
و قلبم، هر بار که تو را می‌بیند،
یک بار دیگر آرام و بی‌صدا می‌گوید:

«چه خوب که تو در این جهان هستی…
و چه خوب‌تر که من فرصت دیدنت را دارم.»

@marzit ❤️💜