داشتم به یه چیزی فکر میکردم

داشتم به یه چیزی فکر میکردم...
به این فکر میکردم که...
اگه یه روزی من بمیرم...
هیچ کسی مثل من نیست...
هیچکس مثل من برای اون خودشو نمیکُشه...
هیچکس مثل من خودشو فدای دوستاش نمیکنه...
هیچکس مثل من دنبال محافظت از بقیه نیست...
هیچکس مثل من اونو نمیخواد...
هیچکس مثل من با پیامای اون شاد نمیشه...
هیچکس مثل من به آرزوهاش با اشک نگاخ نمیکنه...
هیچکس مثل من مراقب اون افراد نیست...
هیچکس مثل من صَدشو واسش نمیزاره...
هیچکس مثل من با پشتکار و اراده‌ی‌قوی ولی در ظاهر نیست...
هیچکس مثل من از خود گذشتگی نمیکنه...
هیچکس مثل من براش اشک نمیریزه...
هیچکس مثل من خودشو واسه اون نمیزنه...
هیچکس مثل من روانی نمیشه...
هیچکس مثل من بی صدا اشک نمیریزه...
هیچکس مثل من همه ی تلاششو نمیکنه...
هیچکس مثل من...
هیچکس مثل من نمیشه...
تا وقتی که زنده هستم این احساسات با منن...
و وقتی که بمیرم...
این احساس ها ، این ویژگی ها و این دردها با من به خاک سپرده میشن...


ببخشید بابت حرف های زیاد...