شما به آرزویتان رسیدید و سبک‌بال، از قفسِ دنیا رها شدید و

شما به آرزویتان رسیدید و سبک‌بال، از قفسِ دنیا رها شدید و به آسمان پر کشیدید، آقاجان... اما من با این همه حسرتِ دیدارتان چه کنم؟ با آرزویی که هنوز در گوشهٔ دلم زنده است، اما دیگر نمی‌دانم چگونه باید به حقیقت بپیوندد؟

آقا جان، من هنوز به دیدارتان امید داشتم؛ هنوز در خیال خودم، روزی را تصور می‌کردم که چشمم به جمالتان روشن شود، صدایتان را بشنوم و با دلی آرام از حضورتان برگردم. چه می‌دانستم که روزگار، پیش از آنکه آرزویم را برآورده کند، شما را به آسمان می‌برد و برای من، حسرتی به وسعت تمام روزهای نیامده باقی می‌گذارد؟

حالا مانده‌ام و آرزویی که نه می‌توانم از آن دل بکنم و نه دیگر راهی برای رسیدن به آن دارم... مانده‌ام و هزار حرفِ نگفته، هزار دعای ناگفته و دیداری که در تمام خیال‌هایم اتفاق افتاد، جز در واقعیت...

آقای شهیدم، من هنوز همان منتظری هستم که آرزوی دیدارتان را در دل داشت؛ با این تفاوت که حالا باید با حسرتِ دیداری زندگی کنم که دیگر در این دنیا قسمت من نشد...

آقاجان، حالا که آسمانی شده‌اید، ما زمینی‌ها را فراموش نکنید. دستمان را بگیرید، برای عاقبت‌به‌خیری‌مان دعا کنید و از خدا بخواهید که در این روزگار پُرآشوب، عاقبتِ ما را ختم به خیر کند.

جانِ دلم، آقا... اگرچه دیدارتان حسرتِ این روزهای من شد، امید دارم که دعای خیرتان، توشهٔ راهِ فردایمان باشد. ما را از دعایتان بی‌نصیب نگذارید؛ که هنوز آرزوهای کوچکی در دل داریم و بزرگ‌ترینشان، سربلندی در پیشگاه خداوند است.

دیدارتان قسمت نشد، آقاجان؛ دعا کنید عاقبتمان به خیر شود و روزی در سرای باقی، حسرتِ این دیدار به وصال بدل شود...

#رهبر_شهیدم #حسرت_دیدار 🖤🥀


.

.

.