@pastilm

بعضـی دردهـا تـو زنـدگـی هسـت کـه بـا هیـچ دارویـی درمـان نمیشـه،
فقـط بـا بـودن آدم هـایـی تسکیـن پیـدا مـی کنـه کـه مثـل قـرص آرام‌بخـش مـی مـونـن…
آدمـایـی کـه تـو صـداشـون،
تـو حـرفـاشـون یـه نیـروی خـدادادی هسـت کـه بهـت آرامـش میـده.
فقـط بـه تـو آرامـش میـده.
فقـط کـافیـه چنـد کلمـه ای بـاهـاشــون صحبـت کنـی تـا دردهـات رو فـرامـوش کنـی…

آدمـایـی کـه کنـارشـون زمـان بـی معنـا میشـه و زنـدگـی یـه طعـم دیگـه میگیـره.
اگـه یـه روزی تـو زنـدگیتـون کسـی بـود کـه کنـارش آرامـش داشتیـد،
بـدونیـد اون قـرص آرام بخـش شمـاسـت…
کسـی کـه دیگـه تـو زنـدگیتـون نـه تکــرار میشـه و نـه تکـراری!
و بـدون اون زنـدگـی بـرات معنـایـی نـداره!