آدم‌های امروز همینند .

آدم‌های امروز همینند .
دردهایشان را انکار می‌کنند تا قوی به نظر برسند و روی پای خودشان ایستاده باشند .
اما روزی کم می‌آورند و در نهایتِ خستگی ، زیرِ آوارِ دردها و مشکلات و حرفهایِ ناگفته شان لِه می‌شوند .
و شما نمی‌دانید که در آن لحظه با یک روحِ خسته و متلاشی طرفید !
و نمی‌دانید چه سخت است لبخند زدن ، در نهایتِ ویرانی
دیدگاه ها (۰)

سالها شد رفته دمسازم ز دست اما هنوزدر درونم زنده است و زندگا...

حالا که آمدی حرفِ ما بسیاروقتِ ما اندکآسمان هم که بارانی‌ست....

هميشه در ناگهانی ترين لحظه، عزيزترين دارايی مان از دست می رو...

مثل آن چایی که می‌چسبد به سرما بیشتربا همه گرمیم با دل‌های ت...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط