میامد رد
ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻏﺮﻭﺏ ﺑﻮﺩ. ﻧﻢ ﻧﻢ ﺑﺎﺭﺍﻥ میامد. ﻣﻦ ﺑﯽﺍﺭﺍﺩﻩ رد ﭼﺮﺥ ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ﻧﻌﺶﮐﺶ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ همین که ﻫﻮﺍ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﺷﺪ ﺟﺎﯼ ﭼﺮخ ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ﻧﻌﺶﮐﺶ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻡ. ﺑﯽﻣﻘﺼﺪ، ﺑﯽﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﯽﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﯽ ﻏﻠﻴﻆ ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺭﺍﻩ میرفتم ﻭ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ به کجا ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪ ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ آنکه ﺁﻥ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﺩﺭﺷﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻥ ﺧﻮﻥ ﺩﻟﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ، ﺩﺭ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﮑﯽ، ﺩﺭ شب ﻋﻤﻴﻘﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺮﺍ ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺭﺍﻩ میرفتم ﭼﻮﻥ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﯽ ﮐﻪ به منزله ﭼﺮﺍﻍ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ این صورت ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ به مکان ﻭ ﻣﺎﻭﺍئی ﺑﺮﺳﻢ ﻳﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺮﺳﻢ. ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺎﻣﻞ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮﻭﺍئی ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﻨﻈﺮﻡ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، به موجودات ﺑﯽﺟﺎﻥ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻡ
_ بوف کور / صادق هدایت .
_ بوف کور / صادق هدایت .
- ۲۸.۷k
- ۰۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط