در شامگاهان ڪـہ بوے بهار نارنج از ڪوچهباغهاے شیراز تا دام

در شامگاهان ڪـہ بوے بهار نارنج از ڪوچهباغهاے شیراز تا دامنـہ هاے البرز میپیچـב،
یاد «ایـران جان» تبسمے از ژرـ؋ـاے تاریخ را بر لبان مینشانـב.
اے کهن دیارِ آریایی، اے مادرِ مهربانِ اسطوره ها!
از جام جم تا کورشِ בاבگر، از رخشِ رستم تا خیامِ نیشابور، هر گوشـہ ات قصیــدہ‌اے ناتمام از عشق و آزاבگیست.
בستانِ مهربانِ مادرانـہ‌ات از زاینـده‌رود تا جیحون، گهواره‌ے شعرِ ؋ـرـבوسے و هنرِ مینیاتور بودہ است.
اے نگینِ چهارـ؋ـصلِ هستی، بر آستانِ چشمانت باران ستارـہ میبارב، بر ؋ـرازِ قلـہ‌هایت آـ؋ـتابِ غرور میـدمـد.
ایـران‌جان، هر چنـد روزگار، چهره‌ات را غبار ؋ـراموشے نشانـده، اما هنوز شمشیرِ دلاورے در نگاهِ ؋ـرزنـدانت جاریست.

زنـده‌باد خاڪـ‌پاڪت، زنـבه‌باב مهرِ ڪهنت.