شاید حرف زدن راجبش درست نیست شایدم هست... ولی خب... احساس
شاید حرف زدن راجبش درست نیست شایدم هست... ولی خب... احساس میکنم حرف زدن قراره حالم رو یکمی خوب بکنه.
موضوع راجب فکر کنم ۳ هفته ی پیشه... یه خاله ارتیستی حالا نمیخوام اسمش رو ببرم بهش میگیم خانم ابی. خانم ابی من رو برد داخل گپ ۴-۵ نفرشون و گفت خیلی دوست دارن که باهام اشنا بشن و اینا.
جدی من یذره که نگم... واقعا نمیتونم حرف بزنم. فقط با ادمایی که قبلا باهاشون حرف زدم میتونم، تازگیا حرف زدن با ادمای جدید برام شبیه یه جهنمه.
خلاصه... ام...
منو بردن داخل گپ و این یه جورایی اعتماد حساب میشد درسته.؟؟؟
من رو بردن داخل گپ و خانم ابی چند باری برگشت بهم گفت چرا انقدر سردی و حرف نمیزنی و گفتم بلد نیستم حرف بزنم و بعدا یخم اب بشه کل گپ رو پر از پیام میکنم نگران نباشید.
خلاصه چند روزی گذشت و این گپ توی روبیکا بود، من یه هیت تایم توی سروش دیدم و برام جالب بود و اینا توی گپ گفتم بلاخره چنلی که منتظرش بودم رو ساختن (واقعا نمیخواستم به کسی هست بدم، اینکه نظیر ادما رو راجب بقیه بدونم رو دوست دارم) خلاصه که فردای اون روز...
اره من یه هیت تام گرفتم، و شاید بگید خب که چی؟ اره خب که چی... اینکه من رو دو رو حساب کرد... بهم گفت ارت هام کپیه... و میدونید جالبیش چیه؟ بعد ها که از اون گپ لف دادم همون خانم ابی پشت سرم برگشت گفت که من از ارت های ارتیست های خارجی قدیمی ژاپنی قالب میگیرم. اونا که معروف نیستن برای همینه که همیشه ارت جدید دارم... واقعا؟
من توی قطعی اینترنت ارت نکشیدم؟ از خیلی ها میخواستم اناتومی یادم بدن؟ من تمام تلاشم رو کردم که یه ارت قشنگ بکشم... راجب اسم شخصیت هان کلی فکر کردم... اخرشم بهم گفتن کپی کار.
بدترین قسمت ماجرا این نبود که یکی از ارت هام رو دوست نداشت. بدترین قسمتش این بود که انگار تمام اون ساعت هایی که پشت گوشی نشسته بودم، تمام ارت هایی که پاک کردم و از نو کشیدم، تمام وقت هایی که از خودم ناراضی بودم و بازم ادامه دادم... هیچ کدوم دیده نشد.
انگار راحت تر بود که بگن این کپیه تا اینکه قبول کنن شاید یکی واقعا برای بهتر شدنش زحمت کشیده.
هنوزم وقتی اون جمله ها یادم میاد دلم میخواد بمیرم. اینکه این حرفا از ادمی اومد که فکر میکردم حداقل میغهمه ارتیست بودن یعنی چی.
اعتماد کردن به آدم ها برای من همیشه سخت بوده. اون گپ شاید برای بقیه فقط یه گروه ساده بود، ولی برای من یعنی اینکه برای چند دقیقه با ترس از قضاوت کنار اومدم و وارد جمعی شدم که فکر میکردم امنه. اخرش چی شد؟
نه تنها احساس امنیت نکردم، بلکه وقتی بیرون اومدم فهمیدم پشت سرم هم دربارهم حرف زده شده. از اون موقع هر بار میخوام ارت جدیدی بکشم گوشه ی دلم میگم نکنه کپیه؟ همش میترسم چشمام قبلا این ارت رو یه جای دیگه دیده باشه و صرفا مغزم به شکل یه ایده دیدتش.
و از همه بدتر اینه که آدم کم کم شروع میکنه خودش هم به خودش شک کنه. شاید برای بقیه فقط یه جمله بوده، ولی برای کسی که ماه ها و سال ها برای پیدا کردن سبک خودش جنگیده، شنیدن کپیکاری شبیه اینه که تمام اون مسیر رو با یه جمله پاک کنن.
هنوز دارم طراحی میکنم. هنوز دارم یاد میگیرم. ولی فکر نمیکنم هیچ وقت اون روز و اون حس از ذهنم پاک بشه؛ حسی که فهمیدم گاهی سخت ترین خطی که باید بکشی، نه روی کاغذه... بلکه بین خودت و حرف های آدماییه که بدون اینکه مسیرت رو دیده باشن، دربارهات قضاوت میکنن...
اه خدای من... وای وای... هنوزم که به اون حرف ها فکر میکنم احساس میکنم یکی داره پوستم رو میکشه و به یه تیکه به بزرگ میچسبونه.
عجیبه که یه کلمه چقدر میتونه سنگین باشه... خانم ابی، واقعا؟ واقعا؟ واقعا؟ من جوابت رو خیلی اروم دادم... بهت گفتم عزیزم... عزیز دلم نیازی به فحش دادن نیست... ولی هیت تایم بدی بیشتر توهین امیز بود... میدونی که من فقط یه سرور ساده داخل یه اپلیکیشن نیستم؟ میدونی منم ادمم؟ میدونی منم دلم میخواد پیشرفت کنم؟
بعد از اون اتفاق، هر بار که یه ژست جدید میکشیدم، هر بار که یه لباس طراحی میکردم، هر بار که رنگی رو کنار رنگ دیگه میذاشتم، یه صدا ته ذهنم آروم میگفت مطمئنی این مال خودته؟؟؟؟؟
این هفته من دقیقا ۲۴ تا ارت مختلف کشیدم ولی از ترس کوی بودنشون ادامه اش ندادم... نمیخوام ترحم بخرم ولی خب...
من هیچ وقت ادعا نکردم بهترین ارتیستم. هنوز اناتومی رو کامل بلد نیستم. هنوز نورپردازی رو اشتباه میکنم. هنوز بعضی وقت ها دست شخصیت هام عجیب میشه. هنوز کلی چیز هست که باید یاد بگیرم.
من از اون گپتون خیلی راحت لف دادم و نخواستم که بمونم. ولی بعدش چقدر راجبم حرف زدید؟ چقدر؟؟؟؟
چی بگم...
اگر احساس کردید از ارتتون کپی کردم یا ایده گرفتم واقعا عذر میخوام.
موضوع راجب فکر کنم ۳ هفته ی پیشه... یه خاله ارتیستی حالا نمیخوام اسمش رو ببرم بهش میگیم خانم ابی. خانم ابی من رو برد داخل گپ ۴-۵ نفرشون و گفت خیلی دوست دارن که باهام اشنا بشن و اینا.
جدی من یذره که نگم... واقعا نمیتونم حرف بزنم. فقط با ادمایی که قبلا باهاشون حرف زدم میتونم، تازگیا حرف زدن با ادمای جدید برام شبیه یه جهنمه.
خلاصه... ام...
منو بردن داخل گپ و این یه جورایی اعتماد حساب میشد درسته.؟؟؟
من رو بردن داخل گپ و خانم ابی چند باری برگشت بهم گفت چرا انقدر سردی و حرف نمیزنی و گفتم بلد نیستم حرف بزنم و بعدا یخم اب بشه کل گپ رو پر از پیام میکنم نگران نباشید.
خلاصه چند روزی گذشت و این گپ توی روبیکا بود، من یه هیت تایم توی سروش دیدم و برام جالب بود و اینا توی گپ گفتم بلاخره چنلی که منتظرش بودم رو ساختن (واقعا نمیخواستم به کسی هست بدم، اینکه نظیر ادما رو راجب بقیه بدونم رو دوست دارم) خلاصه که فردای اون روز...
اره من یه هیت تام گرفتم، و شاید بگید خب که چی؟ اره خب که چی... اینکه من رو دو رو حساب کرد... بهم گفت ارت هام کپیه... و میدونید جالبیش چیه؟ بعد ها که از اون گپ لف دادم همون خانم ابی پشت سرم برگشت گفت که من از ارت های ارتیست های خارجی قدیمی ژاپنی قالب میگیرم. اونا که معروف نیستن برای همینه که همیشه ارت جدید دارم... واقعا؟
من توی قطعی اینترنت ارت نکشیدم؟ از خیلی ها میخواستم اناتومی یادم بدن؟ من تمام تلاشم رو کردم که یه ارت قشنگ بکشم... راجب اسم شخصیت هان کلی فکر کردم... اخرشم بهم گفتن کپی کار.
بدترین قسمت ماجرا این نبود که یکی از ارت هام رو دوست نداشت. بدترین قسمتش این بود که انگار تمام اون ساعت هایی که پشت گوشی نشسته بودم، تمام ارت هایی که پاک کردم و از نو کشیدم، تمام وقت هایی که از خودم ناراضی بودم و بازم ادامه دادم... هیچ کدوم دیده نشد.
انگار راحت تر بود که بگن این کپیه تا اینکه قبول کنن شاید یکی واقعا برای بهتر شدنش زحمت کشیده.
هنوزم وقتی اون جمله ها یادم میاد دلم میخواد بمیرم. اینکه این حرفا از ادمی اومد که فکر میکردم حداقل میغهمه ارتیست بودن یعنی چی.
اعتماد کردن به آدم ها برای من همیشه سخت بوده. اون گپ شاید برای بقیه فقط یه گروه ساده بود، ولی برای من یعنی اینکه برای چند دقیقه با ترس از قضاوت کنار اومدم و وارد جمعی شدم که فکر میکردم امنه. اخرش چی شد؟
نه تنها احساس امنیت نکردم، بلکه وقتی بیرون اومدم فهمیدم پشت سرم هم دربارهم حرف زده شده. از اون موقع هر بار میخوام ارت جدیدی بکشم گوشه ی دلم میگم نکنه کپیه؟ همش میترسم چشمام قبلا این ارت رو یه جای دیگه دیده باشه و صرفا مغزم به شکل یه ایده دیدتش.
و از همه بدتر اینه که آدم کم کم شروع میکنه خودش هم به خودش شک کنه. شاید برای بقیه فقط یه جمله بوده، ولی برای کسی که ماه ها و سال ها برای پیدا کردن سبک خودش جنگیده، شنیدن کپیکاری شبیه اینه که تمام اون مسیر رو با یه جمله پاک کنن.
هنوز دارم طراحی میکنم. هنوز دارم یاد میگیرم. ولی فکر نمیکنم هیچ وقت اون روز و اون حس از ذهنم پاک بشه؛ حسی که فهمیدم گاهی سخت ترین خطی که باید بکشی، نه روی کاغذه... بلکه بین خودت و حرف های آدماییه که بدون اینکه مسیرت رو دیده باشن، دربارهات قضاوت میکنن...
اه خدای من... وای وای... هنوزم که به اون حرف ها فکر میکنم احساس میکنم یکی داره پوستم رو میکشه و به یه تیکه به بزرگ میچسبونه.
عجیبه که یه کلمه چقدر میتونه سنگین باشه... خانم ابی، واقعا؟ واقعا؟ واقعا؟ من جوابت رو خیلی اروم دادم... بهت گفتم عزیزم... عزیز دلم نیازی به فحش دادن نیست... ولی هیت تایم بدی بیشتر توهین امیز بود... میدونی که من فقط یه سرور ساده داخل یه اپلیکیشن نیستم؟ میدونی منم ادمم؟ میدونی منم دلم میخواد پیشرفت کنم؟
بعد از اون اتفاق، هر بار که یه ژست جدید میکشیدم، هر بار که یه لباس طراحی میکردم، هر بار که رنگی رو کنار رنگ دیگه میذاشتم، یه صدا ته ذهنم آروم میگفت مطمئنی این مال خودته؟؟؟؟؟
این هفته من دقیقا ۲۴ تا ارت مختلف کشیدم ولی از ترس کوی بودنشون ادامه اش ندادم... نمیخوام ترحم بخرم ولی خب...
من هیچ وقت ادعا نکردم بهترین ارتیستم. هنوز اناتومی رو کامل بلد نیستم. هنوز نورپردازی رو اشتباه میکنم. هنوز بعضی وقت ها دست شخصیت هام عجیب میشه. هنوز کلی چیز هست که باید یاد بگیرم.
من از اون گپتون خیلی راحت لف دادم و نخواستم که بمونم. ولی بعدش چقدر راجبم حرف زدید؟ چقدر؟؟؟؟
چی بگم...
اگر احساس کردید از ارتتون کپی کردم یا ایده گرفتم واقعا عذر میخوام.
- ۹۲۶
- ۱۰ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط