زنده‌یاد محمود وصفی یکی از ترانه‌خوانان خوش‌صدا، بااستعدا

زنده‌یاد محمود وصفی یکی از ترانه‌خوانان خوش‌صدا، بااستعداد و کمتر شناخته‌شده‌ی دهه‌ی پنجاه بود؛ هنرمندی که صدایش در میان خوانندگان مطرح آن دوره چندان شنیده نشد. یکی از دلایل این موضوع آن بود که او هیچ‌گاه خوانندگی را به‌عنوان حرفه‌ی اصلی خود نپذیرفت.

محمود وصفی نخستین‌بار در سال ۱۳۵۱ توسط استاد سعید دبیری در جمعی به فریدون خشنود معرفی شد. خشنود در همان سال دو ترانه‌ی «چرا عاشق شدم من» و «کاش بلا بگیره» را برای او آهنگسازی کرد و این آثار چنان مورد توجه عموم قرار گرفتند که برای خودِ عوامل نیز باورکردنی نبود.

پس از این موفقیت، در حالی که انتظار می‌رفت محمود آثار بیشتری بخواند، ناگهان کم‌کار شد و یکی‌دو سال از موسیقی فاصله گرفت.

در سال‌های بعد، همکاری او و استاد خشنود دوباره شکل گرفت و نتیجه‌ی آن ترانه‌هایی چون «گودال» و «منکر» بود؛ آثاری که در زمان خود بسیار مورد توجه قرار گرفتند. نکته‌ی قابل اشاره در ترانه‌ی «منکر» مضمون آن بود که نوعی عصیان و یأس در متن آن به چشم می‌خورد.

در روزهای اول انقلاب و چند ماه پس از آن، محمود وصفی چند ترانه‌ی دیگر نیز خواند که یکی از آنها «پاره‌پوشان» بود. اجرای موفق این اثر باعث شد تا امروز نیز از آن به‌عنوان یکی از آثار شاخص او یاد کنند.
و این پایان کارِ ترانه‌خوانی بود که خوب می‌خواند، اما کم خواند.

در سال ۱۳۸۹، این هنرمند گرانمایه بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت