رخ تو ماه خونین است و دل را بردهای

رخ تو ماهِ خونین است و دل را برده‌ای 
به شورِ چشمِ مستت عالمی افسرده‌ای
فلک ز شرمِ حُسن تو به خون آغشته شد !
که آفتاب و ماه از تو فروغی برده‌ای  ..
لبت شراب جان‌افزاست ، چشمَت آتشی 
به هر نظر دل عاشق به دام آورده‌ای .