برخلاف برخی متون گذشتگان (مثل تورات تحریف شده) که بار اصل

برخلاف برخی متون گذشتگان (مثل تورات تحریف شده) که بار اصلی گناه را بر دوش «حوا» می‌اندازند و او را #فریب‌ دهنده معرفی می‌کنند، #قرآن کریم در اکثر آیات، هر دو نفر (آدم و حوا) را به یک اندازه مسئول می‌داند.
در سوره اعراف آیه ۲۲ آمده است: «فَدَلَّاهُمَا بِغُرُورٍ» (پس شیطان آن دو را با فریب به سقوط کشانید).
در سوره طه آیه ۱۲۱ حتی ضمیر به صورت مفرد برای حضرت آدم می‌آید: «وَعَصَىٰ آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَىٰ» (و آدم به پروردگارش عصیان ورزید و گمراه شد).
بنابراین در قرآن، حوا هرگز به تنهایی متهم یا ریشه‌ی #شر معرفی نشده است.

هدف قرآن از ذکر این داستان ، بیدار کردن #وجدان بشری در طول تاریخ،نشان دادن الگوی توبه و بازگشت به سوی #خدا ،آموزش مسیر درست و هشدار درباره شیطان هست

ستار العیوب بودن خدا به این معنا نیست که تاریخ و وقایع آن نباید روایت شوند، بلکه به این معناست که خداوند پس از توبه، زشتی گناه را پاک می‌کند.
قرآن بلافاصله پس از ذکر خطا، داستان توبه آن‌ها را روایت می‌کند.
وقتی کسی توبه می‌کند و خدا او را می‌بخشد، دیگر «رسوا» نیست، بلکه به مقام «هدایت‌یافته» می‌رسد. ذکر این داستان در واقع نشان‌دهنده رحمت خداست که راه بازگشت را حتی پس از بزرگترین خطاها باز گذاشته است

اگر هدف قرآن رسوا کردن بود، نامی از توبه و بخشش نمی‌آورد. ذکر این داستان برای این است که ما بدانیم دشمنی به نام #شیطان داریم و حتی بزرگترین #انسان‌ ها هم ممکن است بلغزند، اما مهم این است که مثل آدم و حوا #شجاعت پذیرش خطا و بازگشت را داشته باشیم.