افسانهها همیشه رنگی از واقعیتها دارند
افسانهها همیشه رنگی از واقعیتها دارند.
زمانی که رستم دستان از سمنگان میگذشت، با تهمینه ازدواج کرد و از آنها پسری زاده شد که نامش را سهراب گذاشتند. رستم از آنجا رفت ولی بازوبندی به همسرش داد تا وقتی سهراب بزرگ شد به بازویش ببندد و به او بگوید که پدرش کیست. سالها گذشت و سهراب به جوانی تنومند و قوی تبدیل شد که فنون رزم را آموخت.
افراسیاب حیلهگر از قضیه باخبر شد و سهراب را به دربار فراخواند و او را به عنوان فرمانده برگزید و به لشگر توران دستور حمله به ایران را داد به این امید که سهراب بتواند رستم را در نبرد شکست بدهد و سپاهیان ایران زمین متواری شوند و ایران در تصرف تورانیان قرار بگیرد. در نهایت هم سهراب و پدرش رستم رو در روی همدیگر قرار گرفتند بی آنکه بدانند پدر و پسر هستند. رستم از حملات سهراب زخمهای زیادی برداشت اما در نهایت رستم بر سهراب پیروز شد، اما وقتی که آستین بازوبند سهراب را دید متوجه شد که او پسر خودش است که با دستان خود او را کشته است.
سهراب در هیچ چیز از رستم کم نداشت چون فرزند او بود اما مشکل این بود که مربی و معلم و راهنمای او، افراسیاب و دشمنان پدرش و ایرانیان بودند. آنها با حیله گری و فریبکاری سهراب را فریفتند و حقیقتها را از او پنهان کردند و او را با کینه نسبت به رستم و ایرانیان پروریدند و آموزش دادند. سهراب در محیط نادرست و ناسالم حضور پیدا کرد و تحت آموزش و تعلیمات دشمنان کینه توز ایران قرار گرفت. سهراب فرزند رستم و پسر ایرانیان بود اما پرورده تورانیان. در نتیجه به دلیل کینه ای که از ایرانیان داشت به روی آنها شمشیر کشید و دست به خون آنان آلود. بازوبند او یادگار پدرش بود و جسمش ایرانی بود اما روح و افکارش ضد ایران و همراه و همدل با دشمنان بود و عاقبت هم به دست پدر کشته شد. این افسانه تراژیک چقدر شبیه زمان ماست. فرزندانی از ایران که جسمشان ایرانی است اما فکر و روحشان را دشمن پرورانده است. در دل کینه ای عمیق از ایرانیان دارندو دستشان به خون هموطنان آلوده شده. آنها علامات پدر را بر جسم و نام دارند اما جانشان پرورده دشمن بدخواه است. خطای پدر این بود که فرزند را رها کرد و خطای سهراب این بود که دل و گوش و هوش به دشمن سپرد و این باعث شد که در تشخیص دوست و دشمن به اشتباه بزرگی شود. این سرنوشت فرزندان ایران در داخل مرزهای کنونی و خارج از مرزها میشود. اگر نگاهی کنیم به جغرافیای ایران در قرنهای گذشته، متوجه میشویم که فرزندان ایران بزرگ تحت تاثیر تبلیغات و فریبها و دروغهای دشمنان، کینه ای عمیق از ایرانیان در دل دارند. بله افراسیابهای حیلهگر و پر نیرنگ در کمین فرزندان ایرانند. (سیدعلیرضا)
#ایران #اسطورههایایران #افسانههایایرانی
#شاهنامه #حکیمفردوسی #مایتولوژی #داستانهایحماسی #رزمرستموسهراب #فرزندایران #اغتشاشات #خشونتهایخیابانی
زمانی که رستم دستان از سمنگان میگذشت، با تهمینه ازدواج کرد و از آنها پسری زاده شد که نامش را سهراب گذاشتند. رستم از آنجا رفت ولی بازوبندی به همسرش داد تا وقتی سهراب بزرگ شد به بازویش ببندد و به او بگوید که پدرش کیست. سالها گذشت و سهراب به جوانی تنومند و قوی تبدیل شد که فنون رزم را آموخت.
افراسیاب حیلهگر از قضیه باخبر شد و سهراب را به دربار فراخواند و او را به عنوان فرمانده برگزید و به لشگر توران دستور حمله به ایران را داد به این امید که سهراب بتواند رستم را در نبرد شکست بدهد و سپاهیان ایران زمین متواری شوند و ایران در تصرف تورانیان قرار بگیرد. در نهایت هم سهراب و پدرش رستم رو در روی همدیگر قرار گرفتند بی آنکه بدانند پدر و پسر هستند. رستم از حملات سهراب زخمهای زیادی برداشت اما در نهایت رستم بر سهراب پیروز شد، اما وقتی که آستین بازوبند سهراب را دید متوجه شد که او پسر خودش است که با دستان خود او را کشته است.
سهراب در هیچ چیز از رستم کم نداشت چون فرزند او بود اما مشکل این بود که مربی و معلم و راهنمای او، افراسیاب و دشمنان پدرش و ایرانیان بودند. آنها با حیله گری و فریبکاری سهراب را فریفتند و حقیقتها را از او پنهان کردند و او را با کینه نسبت به رستم و ایرانیان پروریدند و آموزش دادند. سهراب در محیط نادرست و ناسالم حضور پیدا کرد و تحت آموزش و تعلیمات دشمنان کینه توز ایران قرار گرفت. سهراب فرزند رستم و پسر ایرانیان بود اما پرورده تورانیان. در نتیجه به دلیل کینه ای که از ایرانیان داشت به روی آنها شمشیر کشید و دست به خون آنان آلود. بازوبند او یادگار پدرش بود و جسمش ایرانی بود اما روح و افکارش ضد ایران و همراه و همدل با دشمنان بود و عاقبت هم به دست پدر کشته شد. این افسانه تراژیک چقدر شبیه زمان ماست. فرزندانی از ایران که جسمشان ایرانی است اما فکر و روحشان را دشمن پرورانده است. در دل کینه ای عمیق از ایرانیان دارندو دستشان به خون هموطنان آلوده شده. آنها علامات پدر را بر جسم و نام دارند اما جانشان پرورده دشمن بدخواه است. خطای پدر این بود که فرزند را رها کرد و خطای سهراب این بود که دل و گوش و هوش به دشمن سپرد و این باعث شد که در تشخیص دوست و دشمن به اشتباه بزرگی شود. این سرنوشت فرزندان ایران در داخل مرزهای کنونی و خارج از مرزها میشود. اگر نگاهی کنیم به جغرافیای ایران در قرنهای گذشته، متوجه میشویم که فرزندان ایران بزرگ تحت تاثیر تبلیغات و فریبها و دروغهای دشمنان، کینه ای عمیق از ایرانیان در دل دارند. بله افراسیابهای حیلهگر و پر نیرنگ در کمین فرزندان ایرانند. (سیدعلیرضا)
#ایران #اسطورههایایران #افسانههایایرانی
#شاهنامه #حکیمفردوسی #مایتولوژی #داستانهایحماسی #رزمرستموسهراب #فرزندایران #اغتشاشات #خشونتهایخیابانی
- ۱.۳k
- ۰۲ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط