بنویسید:

بنویسید:
اینجا آرامگاه ابدی مردی‌ست که رهبر یک امّت بود. به پناهگاه نرفت، از معرکهٔ نبرد فرار نکرد، به اجنبی پناه نبرد و از اجنبی کمک نخواست! تسلیم نشد، روی سینه‌اش خبری از مدال‌هایِ رنگینِ نمادین نبود، برای ساختن «ایران قوی» مو و محاسن سفید کرد، او «مردم» داشت، نه «رعیت!». او به مردمش امید داشت. از پشتِ شیشه‌های ضدگلوله، یا فرسنگ‌ها دور از این خاک برای‌ مردمش سخنرانی نکرد!
همیشه به احترامشان می‌ایستاد و آنها را این‌طور خطاب می‌کرد: «ملت عزیز ایران…» در خانه‌اش بود، در ایران. همراه خانواده. با زبان روزه، توسط رئیسِ جزیرهٔ آدم‌خواران کودک‌آزارِ اپستین، به شهادت رسید.
بنویسید او رهبر شهید بود؛ نه شاه فراری.