همیشه عاشقِ آدمایی باشیم که قلب بزرگی دارن و پاکیِ دلشون

همیشه عاشقِ آدمایی باشیم که قلب بزرگی دارن و پاکیِ دلشون از هر زیبایی‌ای قشنگ‌تره؛ آدمایی که ما رو نه به‌خاطر چهره و ظاهر، بلکه به‌خاطر خودِ واقعی‌مون دوست دارن.

آدمایی که مجبور نباشیم برای جا شدن توی دلشون، خودمون رو کوچیک کنیم یا برای دوست‌داشتنی بودن، از خودِ واقعیمون فاصله بگیریم؛ چون قلب‌های بزرگ و پاک، همیشه زیبا و موندگار می‌مونن.

به‌نظرم قشنگ‌ترین شکلِ دوست داشتن، وفادار موندنه؛ موندن پای حرفی که زدی، پای قولی که دادی و پای دلی که بهت اعتماد کرده.

وگرنه دوست داشتن رو که همه بلدن ادعا کنن؛ هنر اینه که وقتی روزگار سخت شد، وقتی شرایط اون‌جوری که می‌خواستیم پیش نرفت، باز هم پای عهدت بمونی.

رفاقت و عشق، هر دو با وفاداری قشنگ می‌شن؛ با دل‌هایی که به هم اطمینان دارن و آدمایی که به‌جای حرف‌های قشنگ، با رفتارشون ثابت می‌کنن که بودنشون واقعیه.

دوست داشتن فقط گفتنِ «دوستت دارم» نیست؛ قشنگیِ عشق، وفادار موندن به عهدیه که با یه دل بستی. چه رفاقت باشه، چه عشق...