ترجمه نامه 3نهج البلاغه
ترجمه نامه 3نهج البلاغه
(به امام خبر دادند که شریح بن حارث ،قاضی امام ،خانه ای به 80 دینار خرید،)
امام او را احضار کرد و فرمود:
به من خبر داده اند که خانه ای به 80 دینار خریده ای و سندی برای آن نوشته ای،و گواهانی آن را امضا کرده اند.
شریح گفت: آری ای امیرالمومنین.
امام نگاه خشم آلودی به او کرد و فرمود:
ای شریح! به زودی کسی به سراغت می آید که به نوشته ات نگاه نمیکند،و از گواهانت نمیپرسد ،تا تو را از خانه بیرون کرده و تنها به قبر بسپارد.
ای شریح! اندیشه کن که آن خانه را با مال دیگران یا با پول حرام نخریده باشی،که آنگاه خانه دنیا و آخرت را از دست داده ای.
اما اگر هنگام خرید خانه نزد من آمده بودی ،برای تو سندی مینوشتم که دیگر برای خرید آن به درهمی یا بیشتر رغبت نمیکردی
آن سند را چنین مینوشتم:
" این خانه ایست که بنده ای خوار آن را از مرده ای آماده کوچ خریده ، خانه ای از سرای غرور که در محله نابود شدگان و کوچه هلاک شدگان قرار دارد.
این خانه به چهار جهت منتهی میگردد:
یک سوی آن به آفتها و بلاها، سوی دوم آن به مصیبتها و سوی سوم به هوی و هوس های سست کننده و سوی چهارم آن به شیطان گمراه کننده ختم میشود ، و در خانه به روی شیطان گشوده است.
این خانه را فریب خورده آزمند ، از کسی که خود به زودی از جهان رخت بر می بندد،به مبلغی که او را از عزت و قناعت خارج و به خواری و دنیا پرستی کشانده، خریداری کرده است.
هر گونه نقصی در این معامله باشد ، بر عهده پروردگاری ست که اجساد پادشاهان را پوسانده و جان جباران را گرفته و سلطنت فرعون ها چون " کسری " و " قیصر " و " تبع" و " حمیر " را نابود کرده است.
آنان که مال فراوان گرد آورده و بر آن افزودند ، و آنان که قصرها ساخته و محکم کاری کردند ، طلا کاری کرده و زینت دادند ، فراوان اندوختند و نگه داری کردند و به گمان خود برای فرزندان خود باقی گذاشتند ، همگیه آنان به پای حساب رسیه الهی ، و جایگاه پاداش و کیفر رانده میشوند.
آنگاه که فرمان داوری و قضاوت نهایی صادر شود(سپس تبهکاران زیان خواهند دید).
به این واقعیت ها عقل گواهی میدهد ، هرگاه که از اسارت هوای نفس نجات یافت ،از دنیا پرستی به سلامت بگذرد.
(شریح بن حارث را عمر منصب قضاوت داد و حدود شصت سال در مقام خود باقی ماند ، اما سه سال در دوران عبدالله بن زبیر از قضاوت کناره گرفت و در زمان حجاج استعفا داد.
در دوران حکومت امام علی (ع) خلافی مرتکب شد که او را به روستایی در اطراف مدینه تبعید کرد و دوباره به کوفه باز گرداند)
(به امام خبر دادند که شریح بن حارث ،قاضی امام ،خانه ای به 80 دینار خرید،)
امام او را احضار کرد و فرمود:
به من خبر داده اند که خانه ای به 80 دینار خریده ای و سندی برای آن نوشته ای،و گواهانی آن را امضا کرده اند.
شریح گفت: آری ای امیرالمومنین.
امام نگاه خشم آلودی به او کرد و فرمود:
ای شریح! به زودی کسی به سراغت می آید که به نوشته ات نگاه نمیکند،و از گواهانت نمیپرسد ،تا تو را از خانه بیرون کرده و تنها به قبر بسپارد.
ای شریح! اندیشه کن که آن خانه را با مال دیگران یا با پول حرام نخریده باشی،که آنگاه خانه دنیا و آخرت را از دست داده ای.
اما اگر هنگام خرید خانه نزد من آمده بودی ،برای تو سندی مینوشتم که دیگر برای خرید آن به درهمی یا بیشتر رغبت نمیکردی
آن سند را چنین مینوشتم:
" این خانه ایست که بنده ای خوار آن را از مرده ای آماده کوچ خریده ، خانه ای از سرای غرور که در محله نابود شدگان و کوچه هلاک شدگان قرار دارد.
این خانه به چهار جهت منتهی میگردد:
یک سوی آن به آفتها و بلاها، سوی دوم آن به مصیبتها و سوی سوم به هوی و هوس های سست کننده و سوی چهارم آن به شیطان گمراه کننده ختم میشود ، و در خانه به روی شیطان گشوده است.
این خانه را فریب خورده آزمند ، از کسی که خود به زودی از جهان رخت بر می بندد،به مبلغی که او را از عزت و قناعت خارج و به خواری و دنیا پرستی کشانده، خریداری کرده است.
هر گونه نقصی در این معامله باشد ، بر عهده پروردگاری ست که اجساد پادشاهان را پوسانده و جان جباران را گرفته و سلطنت فرعون ها چون " کسری " و " قیصر " و " تبع" و " حمیر " را نابود کرده است.
آنان که مال فراوان گرد آورده و بر آن افزودند ، و آنان که قصرها ساخته و محکم کاری کردند ، طلا کاری کرده و زینت دادند ، فراوان اندوختند و نگه داری کردند و به گمان خود برای فرزندان خود باقی گذاشتند ، همگیه آنان به پای حساب رسیه الهی ، و جایگاه پاداش و کیفر رانده میشوند.
آنگاه که فرمان داوری و قضاوت نهایی صادر شود(سپس تبهکاران زیان خواهند دید).
به این واقعیت ها عقل گواهی میدهد ، هرگاه که از اسارت هوای نفس نجات یافت ،از دنیا پرستی به سلامت بگذرد.
(شریح بن حارث را عمر منصب قضاوت داد و حدود شصت سال در مقام خود باقی ماند ، اما سه سال در دوران عبدالله بن زبیر از قضاوت کناره گرفت و در زمان حجاج استعفا داد.
در دوران حکومت امام علی (ع) خلافی مرتکب شد که او را به روستایی در اطراف مدینه تبعید کرد و دوباره به کوفه باز گرداند)
- ۱.۸k
- ۲۸ خرداد ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط