شب

شب
برای آن دخترک دیوانه
که ازچرتکه انداختن های
معشوقه اش، هربار
رژ پر رنگ می زند
پناهگاهی است به اسم
بالشت
و برای آن پسرک عاشق
که از آسمان ریسمان بافتن های
پاره ی تنش، خیابان ها را
متر می کند
قطع نشدن صدایی است
به اسم لبخند...
آری
سیاهی شب
برای هرکسی
معنایی دارد...