اول روضه می رسد از راه....

اول روضه می رسد از راه....
قد بلند است و پرده ها کوتاه...

آه از آنشب که چشم من افتاد...
پشت پرده به تکه ای از ماه....

بچه ی هیأتم من و حساس....
به دو چشم تو و به رنگ سیاه...

مویت از زیر روسری پیداست....
دخترِه...، لا اله الا الله....

به «ولا الضالین» دلم خوش بود....
با دو نخ موی تو شدم گمراه....
.
چشمهایم زبان نمی فهمند....
دین ندارد که مرد خاطرخواه....

چای دارم می آورم آنور.....
خواهران عزیز، یا الله....

سینی چای داشت می لرزید....
می رسیدم کنار تو... ناگاهـ..

پا شدی و شبیه من پا شد....
از لب داغ استکان هم آه....

وای وقتی که شد زلیخایم....
با یکی از برادران همراه.....

آی دنیا، همیشه خرمایت...
بر نخیل است و دست ما کوتاه..