سکوت رهبری برای چیست
♨️سکوت رهبری برای چیست؟
✍دور جدید مذاکرات ایران و امریکا در استانبول، در نهایت بدون دریافت هیچگونه غرامت و تاوان از جنگ ۱۲ روزه قبلی، آن هم در ادامه یک الگوی کاملا شناخته شده، بیش از آنکه نشانه گشایش دیپلماتیک باشد، یادآور چرخه ایی فرسایشیست که سالهاست تکرار میشود.
در این الگو، مذاکره همزمان با فشار میدانی، تهدید و حتی اقدام نظامی پیش میرود و هر بار هم اینگونه القا میشود که راهی جز بازگشت دوباره به میز گفت وگو وجود ندارد.
طنز تلخ ماجرا اینجاست که اگر بار دیگر در میانه همین مذاکرات استانبول هم حمله ای صورت بگیرد، باز هم چند ماه بعد مجدد همان نسخه تکراری با همان ادبیات قدیمی تجویز خواهد شد، و به مذاکره خواهیم نشست.
گویی حافظه تاریخی قرارست هر بار از ذهنها پاک شود.
در این میان، موضع واحد رهبری از سالها قبل روشن و صریح بیان شده بود تا این آخری که فرمودند: "نه هوشمندانهست، نه عاقلانه و نه شرافتمندانه"
اما نکته مهم اینست که این نظر هرگز به جامعه تحمیل نشد.
رهبری آگاهانه صبر کرد و منتظر ماند، چون میداند اکثریت جامعه ای که هنوز از تهدید و جنگ ترسیده، به بلوغ تصمیم گیری راهبردی نرسیده و متوجه عمق این کلام راهبردی نخواهد شد..
ترس، جامعه را به سمت انتخابهای واکنشی سوق میدهد و همین ترسست که مذاکره بی ضمانت را به تنها گزینه تبدیل میکند.
اما این سکوت و انتظار رهبری ، ضعف یا تردید با رضایت نیست!
انتظار برای فرو ریختن ترسست.
برای رسیدن جامعه به بلوغ و فهم درستست.
جامعه باید با تجربه مستقیم بفهمد که عقب نشینی و تکرار مذاکره بدون تغییر رفتار طرف مقابل، نه امنیت می آورد و نه عزت.
وقتی این درک اجتماعی شکل بگیرد، تصمیم ملی دیگر از سر هراس و خوش خیالی و اعتماد نابجا نخواهد بود، بلکه بر پایه واقع بینی و اعتماد به قدرت و ظرفیت درونی گرفته میشود.
آنجاست که روشن میشود چرا آن هشدار رهبری یک تحلیل دقیق از ماهیت طرف مقابل و منطق حاکم بر رفتار آنها بودهست.
شاید این تحلیلی باشد بر جمله رهبر معظم انقلاب که فرمود "ولی خدا هم بدون کمک مردم کاری نمیتواند بکند"
📌 #خبر_فوری_سراسری
به بزرگترین کانال ایتا بپیوندید👇
https://eitaa.com/joinchat/3170697458C824a7b68ca
✍دور جدید مذاکرات ایران و امریکا در استانبول، در نهایت بدون دریافت هیچگونه غرامت و تاوان از جنگ ۱۲ روزه قبلی، آن هم در ادامه یک الگوی کاملا شناخته شده، بیش از آنکه نشانه گشایش دیپلماتیک باشد، یادآور چرخه ایی فرسایشیست که سالهاست تکرار میشود.
در این الگو، مذاکره همزمان با فشار میدانی، تهدید و حتی اقدام نظامی پیش میرود و هر بار هم اینگونه القا میشود که راهی جز بازگشت دوباره به میز گفت وگو وجود ندارد.
طنز تلخ ماجرا اینجاست که اگر بار دیگر در میانه همین مذاکرات استانبول هم حمله ای صورت بگیرد، باز هم چند ماه بعد مجدد همان نسخه تکراری با همان ادبیات قدیمی تجویز خواهد شد، و به مذاکره خواهیم نشست.
گویی حافظه تاریخی قرارست هر بار از ذهنها پاک شود.
در این میان، موضع واحد رهبری از سالها قبل روشن و صریح بیان شده بود تا این آخری که فرمودند: "نه هوشمندانهست، نه عاقلانه و نه شرافتمندانه"
اما نکته مهم اینست که این نظر هرگز به جامعه تحمیل نشد.
رهبری آگاهانه صبر کرد و منتظر ماند، چون میداند اکثریت جامعه ای که هنوز از تهدید و جنگ ترسیده، به بلوغ تصمیم گیری راهبردی نرسیده و متوجه عمق این کلام راهبردی نخواهد شد..
ترس، جامعه را به سمت انتخابهای واکنشی سوق میدهد و همین ترسست که مذاکره بی ضمانت را به تنها گزینه تبدیل میکند.
اما این سکوت و انتظار رهبری ، ضعف یا تردید با رضایت نیست!
انتظار برای فرو ریختن ترسست.
برای رسیدن جامعه به بلوغ و فهم درستست.
جامعه باید با تجربه مستقیم بفهمد که عقب نشینی و تکرار مذاکره بدون تغییر رفتار طرف مقابل، نه امنیت می آورد و نه عزت.
وقتی این درک اجتماعی شکل بگیرد، تصمیم ملی دیگر از سر هراس و خوش خیالی و اعتماد نابجا نخواهد بود، بلکه بر پایه واقع بینی و اعتماد به قدرت و ظرفیت درونی گرفته میشود.
آنجاست که روشن میشود چرا آن هشدار رهبری یک تحلیل دقیق از ماهیت طرف مقابل و منطق حاکم بر رفتار آنها بودهست.
شاید این تحلیلی باشد بر جمله رهبر معظم انقلاب که فرمود "ولی خدا هم بدون کمک مردم کاری نمیتواند بکند"
📌 #خبر_فوری_سراسری
به بزرگترین کانال ایتا بپیوندید👇
https://eitaa.com/joinchat/3170697458C824a7b68ca
- ۱۶۸
- ۱۴ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط