بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ :
دوستی، با ارتباط متفاوت است. دوستی از محبت قلبی سرچشمه می‌گیرد و در مودت ظهور و بروز می‌یابد. لذا دوستی به هیچ وجه پیشنهادی نیست.
ممکن است کسی که به دیگری، پیشنهاد ارتباطات بیشتر بدهد و سپس دوستی نیز کم و بیش ایجاد گردد، اما فرض کنید که کسی به دیگری بگوید: لطفاً بیا یک دیگر را دوست داشته باشیم!
بله، در کل بیان می‌شود که یک دیگر را دوست داشته باشید، به یکدیگر مهر بورزید، اهل انزوا یا کینه و حسادت نباشید و اما اینها همه توصیه و تعلیم است، نه پیشهاد دوستی.
بی‌تردید هر گونه رابطه‌ای با دیگران، محیط و در ساختار شخصیتی انسان اثر می‌گذارد. از این رو در اسلام عزیز قرآن، حدیث و سیره، بسیار بر اهمیت ارتباطات و دوستی‌ها توجه داده شده است.
در انتخاب دوست و دوستی، اهداف و انگیزه‌ها بسیار مهم‌تر از اشخاص می‌ باشند، چرا که انسان دوست را به خاطر همان اهداف و انگیزه‌های خودش انتخاب می‌نماید.
در دوستی، آن چه نقش‌آفرین است، هم سنخی در محبت است، نه اختلاف سطح محبّ با محبوب.
به عنوان مثال: خداوند متعال، آن دسته از بندگانش را که او را دوست دارند، دوست می‌دارد و به همین خاطر گناهان‌شان را می‌بخشد تا با پاکی، طهارت و قابلیت ظهور اسمای او سنخیت پیدا کنند.
قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ - بگو: اگر خدا را دوست می‌دارید، از من پیروی کنید! تا خدا نیز شما را دوست بدارد؛ و گناهانتان را ببخشد؛ و خدا آمرزنده مهربان است.(سوره آل عمران آیه 31)
کسانی که خداوند سبحان را دوست دارند، بالتبع ایمان، تقوا، طهارت ظاهری و باطنی، توبه روی‌آوری و سایر کمالات که همه اسماء الله است را دوست دارند و در نتیجه اهلش را نیز دوست دارند؛ خداوند سبحان نیز مؤمنان، متقیان، طاهران و توبه کنندگان را دوست دارد.
پیامبر اکرم و اهل عصمت علیهم السلام و تمامی ناصحان حقیقی، بالتبع محبت خداوند رحمان و رحیم، بندگان خدا را دوست دارند؛ به مؤمن نیز دستور محبت و مودت نسبت به آنها داده شده است، در حالی که هم سطح نیستند، اما سنخیت محبت وجود دارد.
بنابراین، اگر کسی محبتش به مظاهر دنیا و بالتبع به فسق، فجور و فساد بیشتر باشد، محیط و دوستان هم سنخ با محبت قلبی خودش را پیدا می‌کند؛ هر چند که باطل، همیشه دشمنی دارد، هیچ گاه دوستی حقیقی ندارد و نتیجه‌ دوست انگاشتن آن نیز جز ضرر و خسران نمی‌ باشد.