با خود که خلوت میکنم

با خود که خلوت میکنم

به این درک میرسم که :

سر تا پایم را خلاصه کنند

می شوم “مشتی خاک”

که ممکن بود “خشتی” باشد در دیوار یک خانه !

یا “سنگی” در دامان یک کوه

یا قدری “سنگ ریزه” در انتهای یک اقیانوس

شاید “خاکی” از گلدان‌ !

یا حتی “غباری” بر پنجره

آری من ذره ای ناچیزم در برابر جهان هستی

بی ادعا باشیم و شگر گذار ......
#خاصترین