هر روز...

هر روز...
راس ساعت دلتنگی...
به مکان اولین قرار ملاقات مان میروم
و جای تو می نشینم
تا جای خالیت را نبینم !
ساعت ها
حرف میزنم با گوشی بی مخاطب
با تویی که نیستی !
و چقدر کورند
مردمی که از کنارمان میگذرند
و تنها...
دیوانگی ام را می بینند
کاش میتوانستم
بودنت را
نشان شان بدهم .