ای ماه! که در پرده ای از نور نهانی

ای ماه! که در پرده ای از نور نهانی
حیف است نیایی و بیاید رمضانی

حیف است که با چای غم و لقمه هجرت
ما را به سر سفره افطار نشانی

تا چنگ فراقت، شده زنجیر گلویم
پایین نبرد بغض مرا آبی و نانی

ای وارث فریاد علیاً ولی الله
تو حاجت اوقات غم انگیز اذانی

برگرد که با دست خود از بام محبت
این سفره آلوده دل را بتکانی

من عبد خطاکار و تو مولای خطاپوش
من نیز همان هستم و تو نیز همانی

جانم به فدای رمضانی که در آن ماه
تو روضه بخوانی تو مناجات بخوانی