همخونه اجباری...

همخونه اجباری...
پارت 129

"ویو پارک دوین"

داشتم پرونده‌ها رو مرتب می‌کردم.

که صدای خنده‌ی داهی اومد.

سرمو بلند کردم.

جونگ کوک و داهی کنار هم ایستاده بودن.

داهی خیلی راحت گفت:

_«یادته استانبول...»

جونگ کوک لبخند کوچیکی زد.

_«آره.»

دیگه ادامه‌ش رو نشنیدم.

پرونده رو محکم بستم.

+«من می‌رم انبار.»

ملیس دستمو گرفت.

_«دوین...»

+«کار دارم.»

رفتم.

اما...

همه‌ی مسیر فقط یه جمله توی سرم تکرار می‌شد.

«یادته استانبول...»

من...

از گذشته‌ی جونگ کوک...

هیچی نمی‌دونستم...