خدای خوبم

خدای خوبم ...
صدای مارا از این نقطه‌ی ناپایدار جغرافیا می‌شنوی؟
راستش را بگو، گممان کرده‌ای؟
برایت لوکیشن بفرستیم؟
آتش روشن بکنیم؟
چه کار کنیم که ببینی‌مان؟!
دارم با تو حرف می‌زنم خدا ...!
تویی که حتی در نهایت انکار هم ،
آخرین امید و امن‌ترین تکیه‌گاهی ،
تویی که قادر مطلقی و خودت گفتی :
برای ما بسی...
بس باش خدا جان ...!
اینکه دستمان از علم روز جهان کوتاه مانده را خودت درستش کن،
خودت درمان باش و نگذار بیش از این‌ها ناامید شویم و شادی را گم کنیم ...

راستی! اگر این شب‌ها حواست بیشتر به زمین و آدم‌هاست، لطفا فرق نگذار و همانقدر که هوای آن‌وری‌ها را داری، هوای ما را هم داشته‌باش‌.
به خودت قسم که دلم لک زده از خانه با ذوق بزنم بیرون، بدون ماسک و نگرانی...
و آدم‌های شاد و آرام را ببینم که با خوشحالی همه جا فرش پهن کرده و دارند تخمه می‌شکنند و چای می‌نوشند.
خواسته‌ی زیادی‌ست خدا؟
دوست دارم ببینم تعادل و سلامت و آرامش، در تمام سرزمینم برقرار است و هیچ‌کس چشمش به دست‌های هیچ‌کس نیست، که شرایط و اوضاع همه خوب است و می‌شود از تماشای خوشی‌های کوچک زندگی لذت برد و لبخند زد.

خدای خوبم! ما اینجاییم: جنوبِ دریای خزر، شمالِ خلیج فارس و جنوب شرقیِ رود ارس. ما را پیدا کن و برامان نیروی نجات بفرست، کشتی نجات هم فرستادی چه بهتر...

" الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنا مِنَ النّارِ یا رَبِّ"

#نرگس_صرافیان_طوفان